عقول خلائق را بمعارف نظريه تكميل كردن ، تواصى به حق است كه معارف حقه الهيه است و مفاد تواصى اين است كه معارف را به يكديگر تعليم مىدهند و همچنين در تواصى به صبر . و تواصوا بالصبر را از آن روى به تكميل و تهذيب اخلاق خلائق تفسير فرموده است كه تهذيب نفس را مطلقا در تمام شئون امور ، صبر در مقام رضا بايد كه باز بفرموده قرآن : وَ لِرَبِّكَ فَاصْبِرْ « 1 » ، كه مطلق است و به متعلق خاصى مقيد نشده است . معلّم از لسان وسائط فيض الهى ، در ملكوت عظيم آسمانها ، عظيم خوانده مىشود و او را به عظيم ندا مىكنند . در كتاب فضل علم كافى از امام صادق عليه السّلام روايت شده است كه : من تعلم العلم و عمل به و علّم للّه دعى فى ملكوت السماوات عظيما فقيل : تعلم للّه و عمل للّه و علّم للّه ؛ « 2 » يعنى كسى براى خدا دانش آموزد و بدان كار بندد و به ديگران ياد دهد در ملكوت آسمانها ، عظيم خوانده مىشود ؛ و گويند كه اين كس براى خدا دانش آموخت ، و براى خدا بدان كار بست ، و براى خدا به ديگران ياد داد . معلّم مظهر اسم شريف محيى است كه نفوس مستعده را به آب حيات علم احياء مىكند . علم از زبان مترجمان اسرار قرآن به آب حيات تفسير شده است چه آب مايه حيات اشباح و علم مايه حيات ارواح است .

--> ( 1 ) . مدثر / 8 ( 2 ) . ج 1 معرب ، ص 27 .